ادی عثمانی، مهندس در آنتروپیک، در یادداشتی عمومی هشدار داد که سپردن بیش از حد کارهای ذهنی به هوش مصنوعی می‌تواند به فرسایش تدریجی مهارت‌های تفکر انتقادی منجر شود. او می‌گوید خطر از خود ابزارها نیست بلکه از گرایش انسان به پذیرش خروجی‌های هوش مصنوعی بدون بررسی انتقادی است.
عثمانی می‌نویسد که استفاده گسترده از عامل‌های هوش مصنوعی پیش از این روند کاری برنامه‌نویسی او را دگرگون کرده، بخش زیادی از کار روزانه‌اش را از طریق این ابزارها مسیریابی می‌کند و فرصت‌های حل مسئله مستقل را کاهش داده است. «مهارت‌هایی که از تمرین آنها دست می‌کشید پژمرده می‌شوند و احتمالاً سریع‌تر از آنچه فکر می‌کنید.» او نوشت.
بدهی شناختی و کدنویسی
عثمانی با استفاده از عامل‌های هوش مصنوعی در پروژه‌های کدنویسی مخالفت نمی‌کند. نگرانی او این است که در حالی که این ابزارها می‌توانند مفید باشند، توسعه‌دهندگان باید همچنان به قضاوت خود تکیه کنند و خروجی‌های تولیدشده را قطعی نپندارند. او تأکید می‌کند که مسئولیت نهایی همچنان بر عهده انسان‌هاست. «صرف‌نظر از میزان کمکی که هوش مصنوعی کرده، انسان باید مسئولیت کار را برعهده بگیرد.»
او این روند را نوعی بدهی شناختی توصیف می‌کند، سر ریز تدریجی از بازبینی دقیق. «شما پاسخ قبلی را با دقت می‌خوانید، پس پاسخ بعدی را سریع‌تر مرور می‌کنید. فقط ساختار کلی پاسخ بعدی را بررسی می‌کنید. سپس کسی درباره یک خط کد از شما سؤال می‌پرسد و حتی با کمک عامل هوش مصنوعی خودتان هم قادر به توضیح آن نیستید... بدهی شناختی به این شکل تجمع می‌یابد،» او نوشت.
محدودیت‌های عملی
برای جلوگیری از این تجمع، عثمانی چند عمل مشخص را پیشنهاد می‌دهد: به تمرین مهارت‌های پایه ادامه دهید، ایده‌ها را قبل از درخواست کمک از هوش مصنوعی شکل دهید، به محتوای تولیدشده با دقت توجه کنید و مطمئن شوید تصمیم‌هایی را که آن ابزارها اتخاذ کرده‌اند می‌فهمید. او این انتخاب را به‌عنوان تصمیمی آگاهانه مطرح می‌کند: برخی توانایی‌های انسانی ممکن است با پیشرفت هوش مصنوعی کمرنگ شوند، اما مردم باید آگاهانه تصمیم بگیرند کدام مهارت‌ها را رها کنند، نه اینکه به‌صورت پیش‌فرض آنها را از دست بدهند.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.