آیا یک عکس تنها می‌تواند به پزشکان بیش از یک آزمایش خون بگوید؟ پژوهشگران بیمارستان بریگهام هوش مصنوعی‌ای ساخته‌اند که تا حد نگران‌کننده‌ای به این هدف نزدیک شده است.
سیستم که «فاهر-فیس» نامیده شده است، با بیش از ۴۰ میلیون تصویر چهره در سنین و پیشینه‌های قومی گوناگون آموزش داده شد. از این پایه واحد، تیم دو ابزار عملی تولید کرد: فاهر-فیس‌ایج، که سن بیولوژیک یا «ظاهری» فرد را تخمین می‌زند، و فاهر-فیس‌سروایول، که تنها از روی یک تصویر صورت احتمال بقا را ارزیابی می‌کند.
آن‌ها نتایج را صرفاً از یکی در دیگری کپی نکردند. این دو ابزار چهره‌ها را به شیوه‌های متفاوتی می‌خوانند. فاهر-فیس‌ایج به خطوطی که از بینی تا گوشه‌های دهان کشیده می‌شوند، پیشانی بالای حفره‌های چشم و کناره‌های شقیقه‌ها توجه می‌کند. فاهر-فیس‌سروایول به نشانه‌های ظریف‌تری تمایل دارد؛ پوست زیر چشم‌ها و ناحیه اطراف پل بینی بیشترین اطلاعات را فراهم می‌کنند.
وقتی تیم این مدل‌ها را روی افرادی که تحت پرتودرمانی برای سرطان بودند آزمود، نتایج قابل توجه بود. بیمارانی که هوش مصنوعی آن‌ها را دست‌کم پنج سال پیرتر از سن تقویمی‌شان تشخیص داد با خطر مرگ ۲۱٪ بیشتر طی پیگیری میانگین چهار ساله مواجه شدند. در مقابل، کسانی که ظاهر آن‌ها پنج سال یا بیشتر جوان‌تر ارزیابی شد، حدود ۱۷٪ شانس کمتری برای مرگ در همان بازه زمانی داشتند.
فاهر-فیس‌سروایول تفاوت‌ها را حتی تیزتر نشان داد. افرادی که مدل آن‌ها را در بالاترین طبقه خطر قرار داد بیش از سه برابر مرگ‌ومیر گروه کم‌خطر را داشتند و این ارتباط حتی پس از تعدیل برای سایر عوامل پزشکی که پزشکان معمولاً در نظر می‌گیرند برقرار ماند.
الگوریتم‌ها با وجود تغییرات روزمره در عکس‌ها شگفت‌آوراً پایدار بودند. زاویه، نورپردازی، حالت صورت و حتی آرایش تأثیر کمی بر برآوردهای فاهر-فیس‌ایج داشتند. بیشتر مداخلات زیبایی سیگنال را دست‌نخورده نگه می‌داشتند؛ جراحی بینی فقط تغییر اندکی ایجاد کرد. پژوهشگران همچنین نشان‌های رفتاری را شناسایی کردند: مصرف سنگین الکل، برخی داروها و سیگار کشیدن معمولاً خوانش هوش مصنوعی را به سمت ظاهری پیرتر سوق می‌داد.
این برای پزشکی چه معنایی دارد؟ حداقل، این پژوهش نشان می‌دهد تحلیل تصاویر صورت می‌تواند به عنوان یک دیدگاه کم‌هزینه و تکمیلی برای ارزیابی ضعف یا خطر عوارض پس از جراحی بزرگ یا درمان سرطان مطرح شود. این هنوز یک ابزار بالینی نیست. خود نویسندگان هشدار داده‌اند که قبل از وارد کردن چنین سیستمی در مراقبت روتین، اعتبارسنجی گسترده‌تر و بررسی‌های اخلاقی لازم است.
مطالعه کامل در نشریه لنست دیجیتال هلث منتشر شده است. آیا روزی سلفی در پرونده پزشکی ثبت خواهد شد؟ علم با سرعت پیش می‌رود؛ گفتگوها درباره حریم خصوصی و ارزش بالینی باید هم‌گام شوند.
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.