3 دقیقه
فرانسه حساب میکند میتواند پیمانکاران آمریکایی را در میدان نبرد کنار بزند. در ماه ژوئن امسال پاریس یک سیستم فرماندهی هوش مصنوعی ساخت داخل، آرکادیا، را در تمرینهای ناتو در لهستان به کار خواهد گرفت تا یک جایگزین معتبر برای میونِ شرکت پالانتیر نشان دهد.
این پروژه مثل فهرستی از بازیگران شاخص فناوری فرانسه است: دولت میسترال، سافران، تالِس و ایرباس را گرد هم آورده تا پلتفرمی بسازند که هدفش تسریع در شناسایی اهداف و چرخههای تصمیمگیری است و در عین حال دادههای حساس را تحت کنترل اروپایی نگه دارد. برنامه زمانی فشرده است و میزان اهمیت کار بالاتر است.
ژنرال پاتریک جوستل، معاون رئیس ستاد ارتش فرانسه، تأیید کرد آرکادیا در مانورهای ناتو از ۸ تا ۲۶ ژوئن در لهستان به کار گرفته خواهد شد. فرانسه میگوید هدف روشن است: کاهش وابستگی اروپا به سامانههای غیراروپایی و تقویت خودمختاری فناورانه در حوزه دفاع. اما تحقق این اهداف در عمل پیچیده، سیاسی و فنی است.
چرا اکنون؟ ناتو از سال ۲۰۲۵ شروع به یکپارچهسازی میونِ شرکت پالانتیر کرد، اما واکنشها در میان کشورهای عضو درباره دسترسی به دادهها و نظارت پنجرهای باز کرد. هلند بهطور علنی قول داده تا ظرف دو سال جایگزین کامل پیدا کند، آلمان قراردادهای جدیدی را که دسترسی عمیق به مجموعهدادههای ملی به شرکتهای خارجی میداد رد کرده است، و دانمارک بهجای تمدید قرارداد پالانتیر به دنبال گزینههای محلی میگردد.
آرکادیا در یک جنبه اساسی با معادل آمریکایی خود تفاوت دارد: معماری. مهندسان فرانسوی آن را بهصورت شبکهای غیرمتمرکز طراحی کردند بهجای یک سامانه متمرکز. پستهای فرماندهی به سرورهای میدانی در سراسر یک شبکه توزیعشده متصل میشوند تا کل پلتفرم حتی زمانی که بخشهایی از شبکه قطع، تداخل یا تضعیف میشوند بتواند به کار خود ادامه دهد. بهطور خلاصه تابآوری از ابتدا در آن طراحی شده است.
این رویکرد در میدانهای نبرد مدرن اهمیت دارد، جایی که ارتباطات ممکن است مورد مناقشه قرار گیرد و لایهای باشد. آرکادیا پیشتر در داخل فرانسه و در مانورهایی در رومانی آزمایش شده است. مقامات همچنین میگویند این سامانه با استانداردهای شبکهسازی ماموریت فدرال ناتو (افامان) سازگار است؛ این هم اشارهای دیپلماتیک است و هم فنی، چون همعملپذیری هنوز برای عملیات اتحاد حیاتی است.
آرکادیا نمایانگر یک فشار آگاهانه برای خودمختاری فناورانه اروپایی در حوزه دفاع است. آزمونهای میدانی در لهستان به همان اندازه درباره سیاست خواهند بود که درباره عملکرد: اینکه آیا متحدان اگر گزینهای بومی توانمند بیابند آن را انتخاب خواهند کرد، و آیا اروپا میتواند شتاب صنعتیای دور از تامینکنندگان آمریکایی تثبیتشده ایجاد کند.
آیا این بازنویسی زنجیره تدارکاتی اتحاد است یا صرفاً آزمایشی دیگر که نتوانست مقیاسپذیر شود؟ هفتههای پیشرو در لهستان باید کمی به روشنتر شدن این سوال کمک کنند.
منبع: smarti
ارسال نظر