تصور کنید وکی که بدون حضور دست انسانی تا 300 درجه سانتی‌گراد گرم می‌شود. بخار بلند می‌شود. روغن می‌ترکد. گرما واقعی است. آشپز یک ماشین است.
در کنفرانس جهانی ربات پکن، شرکت اوک دیر رباتیکس آن صحنه را از داستان علمی تخیلی به یک آشپزخانه نمایشی آورد. شرکت سه محصول جدید معرفی کرد که هدفشان خودکارسازی کارهای رستوران بود: یک هوش مصنوعی چندشکلی به نام کوکینگ‌موز و یک ربات سرآشپز مبتنی بر وک رباتیک، یک سامانه توزیع دقیق مواد اولیه، و یک الگوریتم سرخ‌کردن که برای تکنیک‌های تفت‌دادن چینی تنظیم شده است. پخت کوتاه. پرتاب‌های سریع. زمان‌بندی دقیق. نتیجه: غذاهای آشنا مانند توفو سرخ‌شده در تابه و گوشت گوساله با فلفل سبز در نمایش‌های صحنه‌ای زنده تولید شدند.
اوک دیر داستانی صرفا استارتاپی نیست. تا حدی دولتی، این شرکت گفت ربات‌های سرآشپز آن‌ها در بیش از ۳۰۰ شهر و در حدود ۴۰۰۰ شعبه در سراسر کشور در حال استفاده هستند. این مقیاس توضیح می‌دهد که چرا تاکید بر تکرارپذیری وجود دارد. ماشین‌ها خسته نمی‌شوند. آن‌ها اندازه می‌گیرند. تکرار می‌کنند. و این برای بهره‌بردارانی که به دنبال سهم‌های قابل‌اطمینان، زمان‌های پخت یکنواخت و حاشیه سود قابل پیش‌بینی هستند، جذاب است.
در آن سوی سالن، هیکروباتز پیشخدمت‌های انسان‌نما را در نقش‌های فست‌فود به نمایش گذاشت. پیش‌بند به تن، دستان محتاطی که مواد را در کاسه‌ها قرار می‌دهند و سپس بشقاب‌های آماده را روی سینی‌های سرو می‌لغزانند. حرکت‌ها سنجیده است. هنوز برق‌آسا سریع نیست. اما این رقص حرکات را طرح می‌ریزد که رستوران‌ها اگر وظایف روتین را به ربات‌ها بسپارند به آن نیاز خواهند داشت.
وقتی یک کاسه نودل تبدیل به مجموعه‌ای از اعداد می‌شود
خارج از کنفرانس، یک نانوایی رباتیک به نام یوجیان ویلای در جنوب‌غربی پکن آزمایشی را آغاز کرد. فهرست سه آیتم دارد: نودل ژاجیانگ با قارچ، نودل گوشت و گوجه‌فرنگی همراه با بریسکت، و نودل گوشت آب‌پز. ربات‌ها نودل را می‌پزند، آبگوشت و گوشت را اضافه می‌کنند و یک بازوی رباتیک کاسه کامل را به ربات تحویل‌دهنده منتقل می‌کند. کارکنان هنوز مواد را تامین و برخی آیتم‌ها را آماده می‌کنند، اما بیشتر پخت و تحویل با تماس انسانی حداقلی انجام می‌شود.
این برای طعم و آشپزخانه‌ها چه معنا دارد؟ سرآشپزهای خودران تمام‌عیار که هر مرحله را از تامین خام تا دیس سرو انجام دهند هنوز فاصله‌ای با تحقق دارند. اما این نمونه‌های اولیه و رستوران‌های پایلوت نشان می‌دهند کار به کدام سمت می‌رود: استانداردسازی، افزایش کارایی و مدل‌های عملیاتی جدید برای خدمات غذایی. پکن به احتمال زیاد شهری خواهد بود که پخت خودکار در مقیاس بزرگ در آن آزمایش، اصلاح و عادی می‌شود.
آیا مشتریان نسخه رباتیک یک غذای محلی محبوب را خواهند پذیرفت؟ آیا استانداردسازی ظرافت‌های منطقه‌ای را صاف خواهد کرد یا به رستوران‌ها کمک می‌کند کیفیت را بدون از دست دادن هویت مقیاس‌بندی کنند؟ این‌ها سوالاتی هستند که سرآشپزها، کارآفرینان و مشتریان در کنار هم پاسخ خواهند داد، همان‌طور که دیگ‌ها همچنان قل قل می‌کنند.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.