آواتارهای مدرس هوش مصنوعی هاروارد برای آموزش جمعی

یک مدرس دیجیتال هنگام ارائه شما را تماشا می‌کند. تماس چشمی وجود ندارد. لبخندی ثابت دارد. اتاق مجازی است. اما بازخورد واقعی است.

دانشکده کسب‌وکار هاروارد به‌صورت آرام آواتارهای مدرس مبتنی بر هوش مصنوعی را در برنامهٔ اچ‌بی‌اس فاندری خود معرفی کرده است، دوره‌ای هشت‌هفته‌ای که اکنون قیمتی حدود ۶۴۳ یورو دارد. دانشجویان همچنان در جلسات هفتگی زنده با مدرسین انسانی شرکت می‌کنند، اما ارزیابی تمرین ارائه و برخوردهای شبیه‌سازی‌شده مربیگری توسط نسخه‌های دیجیتال اعضای هیئت علمی انجام می‌شود.

گسترش مربیگری گروه‌های کوچک

این آواتارها توسط شرکت نوپای هی‌جن ساخته شده‌اند، شرکتی که آموزش ضبط‌شده و بیوگرافی‌ها را به چهره‌های متحرک و سخنگو تبدیل می‌کند. یک گزارشگر نیویورک‌تایمز سیستم را با ارائه یک طرح کسب‌وکار فرضی به نسخهٔ شبیه‌سازی‌شدهٔ سرمایه‌گذار و مدرس جف باسگانگ آزمایش کرد. آواتار با حالتی خنثی و لبخندی ثابت گوش داد و بازخوردی ساختاریافته ارائه داد که مطابق معیارهای برنامه بود.

کاترینا رینگز، مدیر پروژه، می‌گوید این ابتکار با هدف داشتن چهره‌های فوتورئالیست آغاز نشده بود. آزمایشی شبیه یک چت‌بات شروع شد، ابزاری متن‌محور. دانشجویان مخالفت کردند. آنها چیزی هدایت‌شده‌تر می‌خواستند. آنها احساس دیده‌شدن را طلب کردند. بنابراین تیم چهره‌های شبیه‌سازی‌شده و یک متن بازخورد دقیق‌تر را افزود.

نگرانی‌های پیش‌بینی‌شده وجود دارد. آیا یک آواتار می‌تواند ظرافت‌ها را منتقل کند؟ آیا می‌تواند وحشت را در صدای یک دانشجو تشخیص دهد؟ برخی از آکادمیک‌ها نگران ساده‌شدن روش‌های آموزشی به پاسخ‌های از پیش‌تهیه‌شده هستند. با این حال بسیاری از شرکت‌کنندگان رضایت خود را گزارش می‌دهند. «دانشجویان من عاشق آن هستند»، می‌گوید باسگانگ، که در طراحی تمرین‌ها نیز کمک کرده است. از منظر عملی، آواتارها وقتی زمان اساتید زنده محدود است، بازخوردی پیوسته و درخواستی ارائه می‌دهند.

این انتخاب را این‌طور در نظر بگیرید: دسترسی یا خیال. آواتارها دسترسی و تکرارپذیری را افزایش می‌دهند. آنها به کارآفرینان بیشتری اجازه می‌دهند تا چرخه‌های ارائه را اجرا کرده، تکرار کنند و در ساعات نامعمول یاد بگیرند. اما در عوض از خودگذشتگی و آنی بودن را کاهش می‌دهند. بازخورد قابل‌اطمینان است؛ همیشه گرم نیست.

آنچه اهمیت دارد دیگر نوآوریِ چهرهٔ سخنگو نیست. مسئله این است که آیا این سیستم‌ها یادگیری را عمیق‌تر می‌کنند یا صرفاً آن را شبیه‌سازی می‌کنند. آیا گروه‌های بعدی آواتارها را پله‌ای به‌سوی مربیگری انسانی با کیفیت بالاتر می‌دانند، یا به‌عنوان جایگزینی زمانی که ظرفیت اساتید کم است؟ هر کدام از این نتایج نحوهٔ مقیاس‌یابی آموزش کسب‌وکار را بازتعریف می‌کند.